Beytullah Önce
İnsana ve topluma dair hiçbir meselede tek bir neden-sonuç ilişkisi kurulamayacağını anlayacak kadar örnek gördüm. O yüzden iç içe geçmiş bir sürü katmanın söz konusu olduğu okul saldırılarının nedenini de tek adrese göndermeyi tercih etmiyorum. Çünkü iki olay arasındaki “ilişkisellik nedensellik demek değildir.”
Elbette duruma bakınca aklıma gelen bir sürü olağan şüpheli var, fakat tekini mercek altına alıp “İşte bu yüzden oldu, dolayısıyla şöyle yapalım.” diyerek kısa yolu seçmek bana doğru gelmiyor.
Ortada bir yangın var, ihtiyacımız olan dumanını dağıtmak değil yangını söndürmek. Bu hiç de kolay olmayacak.
Alınmayan güvenlik tedbirleri, diziler, oyunlar, kültür endüstrisi, sosyal mecralar, dijital araçlar, bağımlılıklar, nörogelişimsel bozukluklar, psikolojik sorunlar, yanlış politikalar, çökertilen eğitim sistemi, dağılmış aile düzeni, suçun cezasızlığı vs. Bu liste böyle uzuyor.
Okul saldırılarını kendimizle yakından ilişkilendiremeyeceğimiz nedenlere bağlamanın insanı rahatlatan bir tarafı var; bize hayatımıza değişiklik yapmadan devam etme imkanı veriyor. Sorunu neyle ilişkilendirmişsek çözümü o noktada arıyor, böylece kendi üzerimize sorumluluk almıyoruz. Bununla yüzleşmemek için de öfkemizi risk almadan en yakındaki şüpheliye yöneltip hızla bu ağırlıktan kurtulmaya çalışıyoruz.
Bu saldırılar sadece okulda başlayan ve okulda biten bir mesele değildir; o yüzden dehşetiyle sarsıldığımız bu olayların salt güvenlik tedbirleriyle engellenebileceğini düşünmek yanılsamadır. Sorun daha derindedir, çözüm de daha temelde aranmalıdır. Okulların ve şiddete yönelmiş gençlerin neden bu halde olduğu sorusu, ülkenin ve dünyanın ne halde olduğu sorusundan ayrı düşünülmemelidir.
Ve sahnede kendi rolümüzü sorgulayalım: Üzerimize çöken küresel ve yerel tahakküm düzenine karşı nerede, ne kadar direnç gösteriyoruz? İyiliği, adaleti ve doğruluğu yayıp kötülüğü ve sosyal, siyasal ve iktisadi düzlemde başgösteren azgınlığı dizginlemek için ne yapıyoruz?
