Ne olduğuna dair bir cevap yok. Zaten yok edilen, ortadan kaldırılan ve hiçe sayılan her zaman garip kalır. Elinden tutan olmadıkça, sahip çıkanı yoksa, vefa bir semt adıysa onu öylece bırakırlar.
Konuştuğumuz daha iyiye götürmüyorsa, merhem olmuyorsa, inşa etmiyorsa bunları da öylece bırakın. Bildiğinizi okumaya devam edin.
Bildiğiniz yıkmak ve yok etmekse, kırmak ve dökmekse orada duralım.
Peki ne olmadı Fikir Sanat’a?
Aslında bu sorunun doğrusu; Fikir Sanat ne olamadı?
Sakarya’da düşünce üretme imkanları ve mekanları konusunda oldukça kısıtlı imkanlara sahibiz. Sivil toplum çalışmaları dışında kamusal alanda bu faaliyetleri yürütecek çok bir ortam yok ne yazık ki.
Serdivan Fikir Sanat bu imkanlardan bir tanesiydi. Hem ilçedeki öğrenciler faydalanıyor hem de akademik gelişim göstermek isteyenler için açık bir üniversite misyonu yürütüyordu.
Dünyaca ünlü akademisyenler ve sanatçılar burada ağırlanıyordu. Simon Critchley, SuraiyaFaroqhi, Ziyaüddin Serdar, Nacer Khemir ve dahası… Sakarya Üniversitesi başta olmak üzere Türkiye’nin farklı üniversitelerinden birçok değerli akademisyen de burada katılımcılarla buluşuyordu.
Sanat atölyelerinden binlerce insan geçti. Hat, ebru, tasarım, seramik gibi çeşitli sanat dallarında dersler veriliyordu.
Yaklaşık 10 yıllık bir birikimi vardı Fikir Sanat’ın. Sürdürülebilir imkanlara sahip olamadı. Geçirdiği dönüşümün dinamiklerini daha önceki yazılarda ifade etmiştik.
Belki köklü bir düşünce kuruluşu olacaktı, olamadı.
Anadolu’nun akademisi unvanını sürdürecekti, sürdüremedi.
Dünyaca tanınmış isimleri ağırlayacaktı, ağırlayamadı.
Üniversite öğrencilerinin mahfili olacaktı, olamadı.
Türkiye’den çok değerli isimler misafir edecekti, edemedi.
Sanat atölyelerinden yeni sanatçılar yetişecekti, yetişemedi.
Bir belediye marifetiyle Türkiye’de nam salmış bir akademi olacaktı, olamadı.
Yani olabilme ihtimallerinin tüm imkanları ortadan kalkmış oldu.
Fakat hayat, imkansızda mümkünü görenlerin kazandığı sürprizlerle doludur.
